190513: Wooden

Ikes,

Ik heb jullie vandaag iets te melden wat iedereen aangaat. Een soort van visie, namelijk. En niet eens de mijne. Mijn excuses bij voorbaat. En ik weet dat serieuze teksten door jullie minder worden gewaardeerd, dus voor deze ene keer richt ik mij rechtstreeks tot onze lezers.

Collega’s Nike en Vike zijn al wat op leeftijd en daardoor niet meer zo snel. Maar voordat u als lezer denkt dat traagheid en een niet-meer-zo-scherpe geest standaard eigenschappen zijn van ouderen wil ik u graag wijzen op een persoon die aan dat beeld helemaal niet voldeed. Bovendien was hij wat mij betreft iemand van wie je dingen kon leren. Ik heb het natuurlijk over John Wooden http://www.coachwooden.com.

John Wooden

Het leven, de carrière en de ideeën van deze man zijn wat mij betreft verplichte kost voor iedere (basketbal)trainer, of ie nou beginner of gevorderde is. Nou ben ik niet zo van de role models; tot nu toe heb nog steeds weten vermijden dat ik blind achter mensen aanliep. Zie hiervoor ook mijn eerdere blog http://basketbalkenners.blogspot.nl/2012/03/adoratie.html.
Toch kan ook ik niet ontkennen dat er mensen zijn met betere ideeën dan anderen. Wooden was er zo een.

Ik ontdekte hem pas een paar jaar geleden, toen hij nog (net) leefde. Hij overleed in 2010 op 99-jarige leeftijd (een getal dat collega Nike zeker niet gaat halen met zijn extravagante en destructieve

Kwartje

levensstijl, maar dat terzijde). Toen ik me ben gaan verdiepen in zijn denkbeelden, viel opeens het kwartje. (Ter toelichting voor de jongere lezers: dat was vroeger een muntje van 25 cent dat veel gebruikt werd in automaten, vandaar.) Ik las het en dacht: dit is Ton Boot! Nu weet ik hoe die aan zijn uitgesproken ideeën gekomen is!

Voordat u denkt “snel afhaken voordat ik wordt bestookt met een complete levensfilosofie” kan ik u geruststellen. Ik pik er slechts één ding uit. Onthoud dit: om te winnen moet je NIET aan winnen denken, maar alleen elke dag je uiterste best doen om jezelf te verbeteren. Klinkt bekend? Klopt. Eenvoudig? Ook. Maar om te doen: re-te-moei-lijk (excusez le mot).

Toch is dit precies datgene wat Boot van zichzelf en zijn spelers eiste in navolging van zijn grote

voorbeeld. En het werkt omdat het uitgaat van een onverwoestbare logica: je kunt nooit meer doen dan je uiterste best. Ergo: spelers die na een verloren wedstrijd zeggen “we just have to step up”: onzin. Als je in staat bent tot die extra stap, heb je daarvóór dus geen 100% inzet getoond. Een verloren wedstrijd “snel vergeten”? Niet slim, want daarvan leer je juist heel veel. Trainers die reppen van 200%: flauwekul. Meer dan het uiterste (100%) bestaat niet. Spelers en trainers die herhaaldelijk excuses zoeken: afschrijven. Je kunt toch gewoon toegeven dat je iets fout deed? Het zijn tenslotte mensen en die maken fouten. Bij bosjes. Niet erg, zolang je maar probeert je te verbeteren.

Laat deze redenering nu eens los op de spelers van uw eigen favoriete team (mag van elk team zijn in elke topsport) en trek zelf uw conclusies. Mag ik dit schrijven? Ja, dat mag ik schrijven. Ondanks het

Zesjescultuur

feit dat ik zelf ook van de zesjescultuur ben en lui en dus totaal ongeschikt als topsporter. Want het gaat niet om deze Kenner, maar om de heren die in en langs het veld staan voor u en mij. Wanneer zij ieder voor zich kunnen zeggen dat ze zojuist weer 100% hebben gegeven, dan zijn wij tevreden. Win or lose! 

Met uiterste groet,
Bike

PS Wij zijn als Kenners nooit te beroerd om onze grote kennis en goede ideeën te delen met anderen. Deze blog is daarvan weer een mooi voorbeeld. Doe er iets moois mee.

PS2 Uit onverdachte hoek krijg ik de laatste tijd opmerkingen dat onze blogs een wat lager flauwekulgehalte vertonen dan pak em beet vorig jaar. Alweer sorry daarvoor. Ook deze keer is het niet gelukt ons hoogste doel te bereiken: een blog te schrijven over absoluut niets.

PS3 Vike, heb jij eigenlijk wel je best gedaan bij het stofzuigen? Mevrouw Vike was de laatste keer wat knorrig, maar dat kan natuurlijk ook ergens anders door komen.

PS4 Meer weten over Wooden? Vraag Anjo Mekel maar eens...

130513: De grootste

Zo. Drie keer met je ogen knipperen en het seizoen is opeens voorbij. Ja Ikes, dat was wel even slikken. En toch viel de terugreis uit Leiden me dit keer niet zo zwaar, in ieder geval niet vergeleken met de roemruchte uitschakeling met drie keer een Overtime en dan met lege handen naar huis. Laten we eerlijk zijn, veel meer zat er gewoon niet in dit seizoen. Leiden de terechte winnaar, wij hadden niet het Team (met een hoofdletter, ja) om enige aanspraak te maken op een finaleplaats. Wat deze uitschakeling extra zuur maakt, is het feit dat onze buurman uit Friesland wél de finale heeft gehaald. En dat is niet omdat ik het de Friezen niet gun maar omdat het zo fantastisch zou zijn geweest om de finalereeks tegen Aris te spelen. Die kans doet zich vast niet vaak meer voor. Maar ja, mosterd schijnt vooral tijdens de maaltijd en niet daarna genuttigd dienen te worden en daarom hebben we het er gewoon niet meer over en richten we ons op de toekomst.

na de maaltijd

De Flames Ayatollah sprak deze week profetische woorden in de krant. Uiteraard gevolgd door een storm van kritiek want echte Hollanders waarderen het niet bijzonder wanneer koppen boven het maaiveld uitsteken. Wég ermee! Ik denk daar toch iets anders over, het zal jullie niet verbazen. Het is een beetje zoals vroeger na de gymnastiekles: Wie heeft de grootste? Wij Groningers vinden dat wij de grootste hebben en dat wordt uiteraard betwist in Den Bosch en Leiden waar ze maar al te graag roepen dat die van hun echt nog een stukkie groter is. Het is maar waar je de lat legt. Onze voorzitter heeft het in ieder geval nagemeten en is ervan overtuigd dat wij de grootste hebben. En dus gaan we met zijn allen Europa in, wordt onze plaza iedere week uitverkocht en krijgen we spelers in onze selectie waar anderen slechts van kunnen dromen. Om een Martisme te gebruiken: "Mag hij dat zeggen?". Natuurlijk mag hij dat zeggen, sterker nog, hij moét dat zeggen. Realistisch? Hmm, misschien wel niet maar in ieder geval erg ambitieus. Laten we die Groninger "Dat lukt toch niet" mentaliteit eens aan de kant gooien en laten we gewoon eens gaan dromen over hoe het zou kunnen zijn. Zonder ambities komen we in ieder geval niet vooruit en staan we het volgend seizoen weer met lege handen. Noem me een dromer maar ik mag graag denken dat het volgend seizoen een stuk beter wordt. En ja, die droom heb ik ieder jaar rond mei weer. Sorry jongens, maar ik heb de grootste. Zeker weten.

De grootste...

Voor ons is het seizoen over, maar dat geldt gelukkig niet voor het basketbal. Zo kunnen we genieten van de NBA play-offs (die jongens hebben écht een grote) waar 'mijn' kluppie Phoenix niet aan mee mocht doen maar mijn runner-up Miami nog steeds in de race is voor de zoveelste kampioensring. De Lakers liggen er uit (Nash dus ook), da's dus goed nieuws (schiet u maar) maar dé revelatie van dit seizoen is toch wel Memphis. Waren de Grizzlies vroeger het lachtertje van de NBA, tegenwoordig spelen ze mee met de big boys en blijken ze zelf óók een grote te hebben. Prachtig om te zien hoe een team zonder echte megasterren zover kan komen, op karakter en wilskracht. Niet voor niets wordt Memphis het Groningen van de USA genoemd meen ik.



Baardmans Spanoulis

 Ook genieten was het bij de final four van de Euroleague. Genieten van het basketbal zoals in de finale werd gespeeld door baardmans Spanoulis van Olympiacos en Rudy Fernandez van Madrid, een speler die ik in deze blog al eens eerder heb gememoreerd. Maar ook genieten van die fantastische entourage in Londen, met uitzinnige Spaanse en nog uitzinniger Griekse fans. En wanneer we dan bedenken dat zowel Spanoulis als Fernandez al eens in de Martiniplaza hebben gespeeld, dan is er toch niets mis mee om te dromen dat dat nog vaker zal gebeuren?

Tot slot moeten we het nog even over Thomas hebben. Bekritiseerd, verguisd en afgeschreven door bijna iedereen liet hij in de play-offs zien karakter te hebben en als een van de weinige zijn beste basketbal in moneytime zien. En dan ben/heb je voor mij een grote. Van Thomas gaan we nog veel plezier beleven, als hij het beest in zich maar op tijd los laat. Ik zie het al helemaal voor me: in een stampvol Martiniplaza gaat Koenis het rebound duel aan met Felipe Reyes. "Not in my house!" brult hij, terwijl hij woedend de bal uit de handen van Reyes trekt. The crowd goes loud...

Vike

PS: Weet je wie ook grote heeft? Krops, die aardbeien zijn echt huge!
(dit was een mededeling van onze sponsor)

230413: Am I Right?

Am I Right?

Soms wordt het ook ons allemaal een beetje te veel. Kenners vinden natuurlijk en vanzelfsprekend overal iets van maar tegenwoordig geldt dat voor bijna iedereen. Ongenuanceerd je mening ergens over geven zonder ook maar een seconde na te denken over de mogelijke gevolgen.

 

De sociale wereld wordt er anno 2013 niet beter en leuker op. Toen wij nog jong waren was alles anders. En het meeste was toen ook leuker en beter. We hadden respect voor de medemens en namen de feiten zoals ze waren. Tegenwoordig hak je een speler, een coach of een componist ongenadig digitaal in de pan om vervolgens lekker te gaan slapen. Zo lazen we onlangs woorden als 'blufkikker' en 'mietjesgedrag' omdat een wissel iemand niet goed was bevallen. Wij begrijpen dat niet.

Daarom hebben we gezamenlijk goede besluiten genomen. Ongenuanceerde mensen en meningen volgen we niet meer. Digitaal niet maar ook niet in het echte leven. Wij vinden het zonde van de tijd en willen ons niet meer ergeren. Carpe Diem! Niet dat alles alleen maar positief is, nee natuurlijk niet. Maar neem jezelf en het leven met een flinke korrel zout, daar wordt het allemaal een stuk relaxter van. Zo, tot zover onze wijze woorden. Terug tot de orde van de dag.

Slaan we vandaag de krant open en lezen we door de leesbril over de financiële problemen van Ly-Cur-Gus. Bijna landskampioen maar qua geld de boel niet helemaal op orde. Oeps. De crisis slaat keihard toe en iedereen voelt het min of meer. Bij Donar zijn er ogenschijnlijk geen zorgen en wij hopen dat die zorgen ook niet gaan komen. De bestuurders zijn verantwoordelijk voor dit soort zaken en we gaan er vanuit dat ze de beurs goed beheren. De uitgaven waren dit seizoen groter dan gedacht met spelermutaties, een coachwissel en wijzigingen op het bureau. Met de net aangestelde nieuwe secretaris Swaving hebben we er vertrouwen in dat het allemaal toch goed komt.

Tja, Held Bert doet helaas niet meer mee. Wij vinden het erg jammer. Ooit begon hij als een enthousiaste supporter met een kleurig sjaaltje, nu vertrok hij via de achterdeur. Voor ons blijft hij een Held. Een standbeeld is teveel van het goede maar zijn portretfoto mag wat ons betreft in het Donarlogo worden verwerkt.

 Valt er dan nog wel te genieten? Natuurlijk wel! We zitten midden in de Play-offs en de vooruitzichten zijn gunstig. De halve finale ligt voor het grijpen en Leiden kan zijn/haar borst nat maken. We lusten ze rauw. In de competitie waren we onderling de betere dus waarom nu ook niet?! Onlangs liepen we samen met coach Skelin een rondje rond het meer. Twee rollators, een wandelstok en een fitte coach. Een koddig gezicht maar wel een gesprek op hoog niveau. We waren het volledig eens over de kansen, de beperkingen en de valkuilen. Zoals altijd gaven we hem tips en zoals u weet, onze ervaring is vaak doorslaggevend geweest. Marco en Hakim kunnen daar over meepraten. Coach Skelin begreep ons heel goed en bedankte ons voor de nuttige tips. Kortom, wij hebben er alle vertrouwen in. Maar, de tijd zal het leren. Soms zijn details cruciaal en moet het geluk ook een beetje meezitten. Gelukkig hebben we geen invloed op de factor ' geluk' want dan zou het leven voor ons en anderen wel een beetje saai worden. Maar met inzet, karakter en bevlogenheid kan je de factor geluk wel een beetje sturen. Let maar eens op.

 

Zoals u ziet beste lezer, Kenners zijn ook wel eens een beetje serieus. Het leven is tenslotte niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Verander de wereld en begin bij uzelf. Onderling zijn we het niet altijd helemaal eens maar de grote lijn is voor ons duidelijk en eensgezind. Gezonde nuance en positieve prikkels, dat zijn onze drijfveren in deze bijzondere tijd. Wij zijn er klaar voor. Het koningslied kennen we reeds uit het hoofd dus onze voorbereiding is goed. Nu nog een overtuigend resultaat in de halve finale en wij zijn meer dan tevreden. Graag sluiten we deze keer af met de wijze woorden van de coach: ' Am I right?' Yes, we are!

 

Tot Donar, Nike

210313: Menselijk

Ooit was er de Neanderthaler. Wij associëren dat onmiddellijk met een slecht geschoren woesteling met dito knuppel in de hand, maar dat is natuurlijk flauwekul. Het waren gewoon mensen, maar dan onder andere gevestigd in het ook toen blijkbaar al aangename dal van de rivier de Neander. Misschien ben jij er wel eens langsgescheurd in een van de Jappenbakken die je inmiddels allemaal tot op de draad versleten hebt, Nike. Op weg naar een luchthaven of een kortstondige liefde in een of ander Germaans land.

Die lui woonden daar - neem ik aan - mooi, misschien met een tuintje, 3 slaapkamers en de supermarkt en bushalte vlakbij. Hoe dan ook, op een goede/kwade*) dag kwamen daar opeens wat vreemd uitziende andere mensen langs, waren reuze vriendelijk, praatje, behulpzaam, noem maar op, maar het vervelende was: ze waren overal beter in. En ze bleven nog plakken ook. Want ja, het was immers een mooi dal, dat Neanderthal. Dus wat gebeurde er? Alle Neanderthalers werden depressief en vergaten, onder druk van alle zorgen, voor nakomelingen te zorgen. En toen was het met ze gedaan en bleven die andere vreemde lui alleen over. Die vreemde lui, beste Ikes, dat zijn wij. Ja, jullie ook. En de spelers van GasTerra Flames ook allemaal. En de coach. En het bestuur. En ook alle supporters! Wij stammen allemaal af van die vreemde knakkers en hoewel er sindsdien een boel jaren voorbij gegleden zijn, is er daarna bijna niets meer veranderd in onze soort.

Allemaal gelijk

Je kunt natuurlijk stellen dat het een band schept, gezellig met z'n allen bij elkaar, maar als ik onze onderlinge conflicten zo bezie heb ik daar wel eens mijn twijfels over. Wat je ook mooi zou kunnen vinden is dat we dus allemaal gelijk zijn. De Koning(in), de veurzitter, de paus, de vuilniswagenchauffeur en de kantoorpik. Allemaal één pot nat. Maar soms vind ik dat helemaal niet zo mooi! Kijk eens naar de wereldleiders. Zuipschuiten, overspeligen, sadisten, verslaafden, noem maar op. Je denkt al weer: het kon mijn buurman zijn.

Of dinsdagavond bijvoorbeeld.

Wat had ik er níét voor over gehad om daar in het bosje van de hertog enkele bijzondere, speciale, betere, verhevene, what have you, mensen aan het werk te zien. Goh, ja, dan hadden we staan feestvieren in plaats van stilletjes de achterdeur uit te glippen. Dan had er een ronkend stuk in de krant gestaan over eeuwige roem en erelidmaatschappen.

Sukkels

Sukkel

Maar dat was niet zo. Übermenschen bestaan niet, zoals een bekend Duits "filosoof" uit de vorige eeuw hardhandig heeft ervaren. We zijn allemaal sukkels. Ja, Vike, jij ook. Hoewel ik moet zeggen dat er iets in zat, dat verhaal van jou van vorige keer. Niet slecht hoor, die verwijzing naar spelers en coaches. Allemaal sukkels dus, die met de voeten in het zand/klei/veen*) proberen vooruit te komen in de wereld. Voor èchte veranderingen moeten we wachten op de volgende succesvolle genetische mutatie. Kan een paar jaar duren.

Waarom deze bespiegeling? Om aan te geven dat wij niet mogen verwachten dat een of andere messias de boel even/op lange termijn*) komt redden voor het kwakkelende GasTerra Flames. 't Is naait aans.

Pijn is fijn

PS Ikes, waar waren jullie eigenlijk dinsdag? Er gaat toch niets boven de echte zelfkastijding…

*) doorhalen wat niet toepassing is