130513: De grootste

Zo. Drie keer met je ogen knipperen en het seizoen is opeens voorbij. Ja Ikes, dat was wel even slikken. En toch viel de terugreis uit Leiden me dit keer niet zo zwaar, in ieder geval niet vergeleken met de roemruchte uitschakeling met drie keer een Overtime en dan met lege handen naar huis. Laten we eerlijk zijn, veel meer zat er gewoon niet in dit seizoen. Leiden de terechte winnaar, wij hadden niet het Team (met een hoofdletter, ja) om enige aanspraak te maken op een finaleplaats. Wat deze uitschakeling extra zuur maakt, is het feit dat onze buurman uit Friesland wél de finale heeft gehaald. En dat is niet omdat ik het de Friezen niet gun maar omdat het zo fantastisch zou zijn geweest om de finalereeks tegen Aris te spelen. Die kans doet zich vast niet vaak meer voor. Maar ja, mosterd schijnt vooral tijdens de maaltijd en niet daarna genuttigd dienen te worden en daarom hebben we het er gewoon niet meer over en richten we ons op de toekomst.

na de maaltijd

De Flames Ayatollah sprak deze week profetische woorden in de krant. Uiteraard gevolgd door een storm van kritiek want echte Hollanders waarderen het niet bijzonder wanneer koppen boven het maaiveld uitsteken. Wég ermee! Ik denk daar toch iets anders over, het zal jullie niet verbazen. Het is een beetje zoals vroeger na de gymnastiekles: Wie heeft de grootste? Wij Groningers vinden dat wij de grootste hebben en dat wordt uiteraard betwist in Den Bosch en Leiden waar ze maar al te graag roepen dat die van hun echt nog een stukkie groter is. Het is maar waar je de lat legt. Onze voorzitter heeft het in ieder geval nagemeten en is ervan overtuigd dat wij de grootste hebben. En dus gaan we met zijn allen Europa in, wordt onze plaza iedere week uitverkocht en krijgen we spelers in onze selectie waar anderen slechts van kunnen dromen. Om een Martisme te gebruiken: "Mag hij dat zeggen?". Natuurlijk mag hij dat zeggen, sterker nog, hij moét dat zeggen. Realistisch? Hmm, misschien wel niet maar in ieder geval erg ambitieus. Laten we die Groninger "Dat lukt toch niet" mentaliteit eens aan de kant gooien en laten we gewoon eens gaan dromen over hoe het zou kunnen zijn. Zonder ambities komen we in ieder geval niet vooruit en staan we het volgend seizoen weer met lege handen. Noem me een dromer maar ik mag graag denken dat het volgend seizoen een stuk beter wordt. En ja, die droom heb ik ieder jaar rond mei weer. Sorry jongens, maar ik heb de grootste. Zeker weten.

De grootste...

Voor ons is het seizoen over, maar dat geldt gelukkig niet voor het basketbal. Zo kunnen we genieten van de NBA play-offs (die jongens hebben écht een grote) waar 'mijn' kluppie Phoenix niet aan mee mocht doen maar mijn runner-up Miami nog steeds in de race is voor de zoveelste kampioensring. De Lakers liggen er uit (Nash dus ook), da's dus goed nieuws (schiet u maar) maar dé revelatie van dit seizoen is toch wel Memphis. Waren de Grizzlies vroeger het lachtertje van de NBA, tegenwoordig spelen ze mee met de big boys en blijken ze zelf óók een grote te hebben. Prachtig om te zien hoe een team zonder echte megasterren zover kan komen, op karakter en wilskracht. Niet voor niets wordt Memphis het Groningen van de USA genoemd meen ik.



Baardmans Spanoulis

 Ook genieten was het bij de final four van de Euroleague. Genieten van het basketbal zoals in de finale werd gespeeld door baardmans Spanoulis van Olympiacos en Rudy Fernandez van Madrid, een speler die ik in deze blog al eens eerder heb gememoreerd. Maar ook genieten van die fantastische entourage in Londen, met uitzinnige Spaanse en nog uitzinniger Griekse fans. En wanneer we dan bedenken dat zowel Spanoulis als Fernandez al eens in de Martiniplaza hebben gespeeld, dan is er toch niets mis mee om te dromen dat dat nog vaker zal gebeuren?

Tot slot moeten we het nog even over Thomas hebben. Bekritiseerd, verguisd en afgeschreven door bijna iedereen liet hij in de play-offs zien karakter te hebben en als een van de weinige zijn beste basketbal in moneytime zien. En dan ben/heb je voor mij een grote. Van Thomas gaan we nog veel plezier beleven, als hij het beest in zich maar op tijd los laat. Ik zie het al helemaal voor me: in een stampvol Martiniplaza gaat Koenis het rebound duel aan met Felipe Reyes. "Not in my house!" brult hij, terwijl hij woedend de bal uit de handen van Reyes trekt. The crowd goes loud...

Vike

PS: Weet je wie ook grote heeft? Krops, die aardbeien zijn echt huge!
(dit was een mededeling van onze sponsor)

130812: Senk Joe!

Hè Hè, dat hebben we weer gehad. Zoals jullie weten ben ik gek op sport maar een mens kan ook overvoerd worden. Na de EK (sof), de Tour de France (sof), Wimbledon (geen sof want Federer won) hebben we nu enkele weken van 's middags vroeg tot 's avonds laat aan de buis geplakt gezeten om vooral maar niets te missen van de Olympische Spelen. Ik heb het allemaal gezien. Boogschieten, kunstzwemmen, judo, hockey, voetbal, zelfs damesvoetbal, zwemmen, nog meer zwemmen, roeien, schieten, zeilen, handbal, atletiek, nog veel meer atletiek en, ja, basketbal! Ook een Kenner heeft zijn grenzen en kan niet onbeperkt absorberen maar gelukkig ging de finale van NBA-USA tegen Spanje er nog net in. En, eerlijk is eerlijk, het was smullen geblazen. Zoals Smeets al uitriep: "dit is pure reclame voor het basketbal!". Zo was het maar net. Wat een wedstrijd. Diep respect voor de Spanjaarden die zoveel meer tegenstand boden dan andere kenners hadden verwacht. Tot de laatste minuut bleef het een wedstrijd. Vooral Rudy Fernandez (ik heb het over hem al eens eerder gehad) liet zich van zijn beste kant zien. Natuurlijk, af en toe ging hij over het randje maar daar heb ik geen enkel probleem mee. Het was een finale en in een finale telt maar één ding: winnen! Rudy begreep dat als geen ander en ging net zover als de refs hem toelieten. Prima, dat soort mentaliteit kunnen wij in Groningen ook wel gebruiken. Natuurlijk konden de Spanjaarden niet winnen. Daarvoor was de klasse van Bryant, James, Durant (MVP wat mij betreft) en de andere NBA sterren domweg te groot. Wat deze wedstrijd echter meer dan ooit liet zien is dat je met de juiste mentaliteit en fighting spirit ver kunt komen. Zélfs tegen klasse. Dat de mannen van Hakim het maar even in hun oren knopen...

Fighting Spirit 

Tja, zijn naam is gevallen en dan kunnen we er niet omheen om ook wat aandacht te schenken aan Martinus Jan Smeets. De man waar op dit moment bijna iedereen wel een mening over heeft, positief of negatief. De eerste hoor je niet zoveel, de laatste des te meer want het is op dit moment 'hot' om anti-mart te zijn. Er is een anti-mart facebook pagina, een anti-mart hyves pagina en zelf een heuse anti-mart bingo op het internet verschenen. De laatste vond ik overigens zeer vermakelijk maar, dat gezegd hebbende, Vike zou Vike niet zijn als hij niet een iets afwijkende mening zou hebben. Ik vind namelijk dat Smeets veel te hard wordt aangepakt. Ik vind ook dat Smeets dit niet heeft verdiend. Zo lang ik het basketbal in Nederland volg (en jullie weten hoe lang dat al is) heb ik Smeets ook gevolgd. Ik heb hem nét niet meer zien spelen bij Levi's (zo oud ben ik dan ook weer niet) maar ik kan me nog goed herinneren dat hij als basketbaljournalist met z'n lange grote lijf de houten bankjes van de Martinihal beklom. Leren jasje, jeans en (toen al) een arrogante blik. Later werd hij dé anchor man van Studio Sport.

Senk joe Mart!

Een zondagavond was niet compleet zonder Mart, de Tour de France was alleen leuk met Mart en als je naar schaatsen keek (zelfs ik heb mijn kleine onvolkomenheden) dan praatte Mart je ruim een kwartier door de 10 kilometer heen. Ja, zo lang duurde dat toen nog. Mart schrijft ook colums en boekjes en ik moet zeggen: dat doet ie verdomd leuk. Mart houdt van sport, houdt nog meer van de emotie die daar bij hoort en ja, Mart houdt ook van zichzelf. Op zich geen slechte eigenschap trouwens. Daarnaast heeft ie een zeer goede kijk op (het gebrek aan) de organisatie van het professionele basketbal in Nederland. Wat je ook van hem vindt en hoe mooi of lelijk je z'n truien ook vindt, Mart heeft wel degelijk grote invloed gehad op de sportverslaggeving in Nederland. Ik weet het, voor veel mensen werkt de aanblik van Smeets als een rode lap op een stier maar voor mij is hij een icoon. En ja, dat mag ik zeggen. Ondanks dat ook ik af en toe kromme tenen krijg van zijn manier van presenteren, z'n boerenkool Engels en zijn meer dan overdreven affectie voor alles wat zich op een fiets voortbeweegt. Ook dát mag ik zeggen. Mart heeft gewoon vele jaren lang mooie televisie gemaakt. En natuurlijk, dit jaar was het Martgehalte wel erg hoog en ja, misschien is ook zijn houdbaarheidsdatum inmiddels verstreken. Mart heeft er schijt aan en bepaalt zelf wel wanneer hij niet meer op de buis zal verschijnen. Respect. Volgend jaar kijk ik weer fijn naar de Tour de France. En dan hoop ik dat ik 's avonds laat  in Avondettape weer het vertrouwde gezicht van Mart Smeets zal zien. Dan hef ik mijn glas met rode wijn. Proost Mart! Senk joe Mart!

Vandaag begint ons nieuwe seizoen. Uiteraard zijn de Kenners aanwezig bij de eerste training. En mét Mart ga ik nu iets heel geks zeggen. We gaan een heel bijzonder seizoen tegemoet. Een seizoen dat we ons jaren later nog zullen herinneren. Zeker weten. Waarom ik dat zeg? Laten we gewoon kijken.

Vike

PS. Ik realiseer me opeens dat ik door het schrijven van deze blog bij het Pro-Mart kamp hoor. Ik zoek dus nog een onderduikadresje. Is die caravan in Appelscha van jou nog vrij Bike?